Archive for Mart, 2019

Şükretmeyenin Sonu, İbretlik Şükretmeyenin Sonu

Şükretmeyenin Sonu, İbretlik Şükretmeyenin Sonu

Şükretmeyenin Sonu, İbretlik Şükretmeyenin Sonu, İbretlik Şükretmeyenin Sonu Nedir, İbretlik Şükretmeyenin Başına Gelen Olaylar

Şükretmeyenin Sonu, İbretlik Şükretmeyenin Sonu
Şükretmeyenin Sonu, İbretlik Şükretmeyenin Sonu

Zengin adamın biri yemek yiyordu, sofrasında pişmiş tavuk vardı. Bir dilenci gelip, kendisinden bir şey istedi. Dilenciye bir şey vermeyip, onu eli boş geri çevirdi. Adam çok mal ve servet sahibi idi.


Bir gün karısı ile arası açılıp, boşandılar. Karısı başka kocaya vardı. Kadının ikinci kocası yemek yerken bir dilenci ondan bir şeyler istedi. Sofrasında pişmiş tavuk bulunan adam karısına:
– “Pişmiş tavuğu alıp dilenciye verdi. Kadın dilenciyi görünce, kendisine yabancı gelmedi. Biraz düşündü ve ilk kocası olduğunu anladı. Durumu ikinci kocasına bildirdi.
İkinci kocası:
“Allah’a yemin ederim ki, o adamdan bir şeyler isteyen fakir dilenci ben idim. Allah da onun mal ve servetini alıp, bana verdi” dedi.

Allahü teâlâ, Hazret-i Musa’ya buyurdu ki:
(Kendine verdiğim nimeti benden bilen, nimetlerin şükrünü eda etmiş olur. Bir kimse de, rızkını kendi çalışmasıyla bilip benden bilmezse, nimetin şükrünü eda etmemiş olur.) [İ. Gazali]

(Âl- i İmrân Suresi ), 27 . Ayet
“Geceyi gündüze sokarsın , gündüzü geceye sokarsın . Ölüden diriyi çıkarırsın , diriden ölüyü çıkarırsın . Dilediğine de hesapsız rızık verirsin .”

( Mü ‘ min Suresi ) , 64 . Ayet
Allah, yeryüzünü sizin için karar kılma yeri , göğü de binâ yapan ; size şekil verip de şekillerinizi güzel kılan ve sizi temiz şeylerle rızıklandırandır. İşte Rabbiniz Allah ! Âlemlerin Rabbi Allah ne yücedir !

Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı, Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı Hikayesi

Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı

Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı, Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı Hikayesi, İbretlik Bir Hikaye Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı

Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı
Vaktiyle Çok Zengin Bir Adam Vardı

Vaktiyle çok zengin bir adam vardı. O kadar zengindi ki. malının ve parasının hesabını bilmezdi. Yine de son derece cimriydi.
Günlerden bir gün kapısına bir fakir geldi.
— Allah rızası için karnımı doyurun, diye yalvardı. Merhametsiz zengin:


— Defol kapımdan. Çalışıp kazanacağın yerde dilen­mekten utanmıyor musun? Defol, dedim…
Fakir boynunu büktü.
— Ne tuhaf. Hadi ben fakir olduğum için yüzümü buruşturuyorum, sen zengin olduğun halde gülmeyi, güzel söz söylemeyi unutmuşsun.
— Defol dedim, defol..
— Kibirlenme, ne fakirlik, ne zenginlik ebedidir.. Bir gün bütün malını kaybedip fakir olabileceğini hiç düşündün mü?
Merhametsiz zengin büsbütün sinirlendi. Hizmetçisine bağırdı:
— Defet şu herifi başımdan! Hizmetçi ezile-büzüle fakiri kovdu. Bir kaç yıl geçti…
Merhametsiz cimri zenginin işleri bozuldu. Her şey ters gitmeye başladı. Sanki altını tutsa kömür oluyordu. Bütün parası kısa süre içinde erimiş, elinde avucunda hemen hiçbir şey kalmamıştı.
Ve bir gün hizmetçisi karşısına dikildi:
— Bana izin, dedi. Ücretimi veremediğin için yanında çalışamam. Kendime başka bir kapı aramalıyım.
Eski zengin bağıra çağıra hizmetçiyi kovdu. Hizmetçi gitti, merhametli bir zenginin yanında iş buldu. Yeni efendisi çok iyi kalpliydi. Kapısına gelen her fakirin karnını doyurur, elbise verir, cebine de bir miktar harçlık koyup duasını alır, öyle gönderirdi.
Bir gün yine kapısına bir fakir geldi. Adam perişan haldeydi. Günlerce yemek yemediği ilk bakışta anlaşılıyordu. Kapıdan elini uzattı:
— Allah rızası için bir dilim ekmek verin.
İyi yürekli, merhametli ve cömert zengin hizmetçisini çağırdı. Kapıdaki dilenciyi gösterip:
— Yemek ver, diye emretti, sırtına elbise giydir, cebine harçlık koy…
Hizmetçi kapıdaki dilenciye yemek götürdü. Ama yüzünü görür görmez hayretler içinde kaldı. Efendisine koştu, nefes nefese:
— Efendim, diye konuştu, kapıdaki dilenci kim biliyor musunuz?..
— Kim?..
— Benim eski efendim! Yanından ayrıldığım cimri zengin!..
Merhametli zengin gülümsedi.


— Ya beni tanıdın mı? diye sordu. Sen onun yanında çalışırken kapısına gelmiştim. Beni kovmanı söylemişti. Çalış ve kazan, dilenmeye utanmıyor musun? demişti. Allah’ın hikmetine bak ki o fakirleşti ben zengin oldum. Kimse servetine güvenmemeli, kimse de fakirliğinden utanmamalı. Allah herkesin Rabbidir, bol hazinesinden istediğine verir. Kul kendisine verilen serveti Allah yolunda harcamalı…
Kaynak:Ahmed Şahin, Dini Hikâyeler, Cihan Yayınları, İstanbul 2006, s. 47